Perm

Perm is ver weg. Perm is een grote industriële stad in de Oeral, 1200 kilometer ongeveer ten oosten van Moskou. Maar er is geen doorgaande weg en met de auto kun je er dus lastig komen. Er ligt wel een gigantische rivier, de Kama, die komt uiteindelijk uit in de Kaspische Zee. En natuurlijk is er de Trans Siberië expres die hier haar eerste stop heeft, na bijna een dag dag rijden vanuit Moskou. In Perm wonen meer dan een miljoen mensen en er worden kruisraketten en andere wapens gemaakt. Er is goed onderwijs, er is een balletacademie, vrijwel alles wat je kunt bedenken is er te koop. 
Maar vooral van de jonge mensen in Perm zijn er maar weinig die er willen blijven. Er is geen toekomst. De bureaucratie overheerst er alles, een groot deel van het jaar ligt er sneeuw.
Ik ben twee keer in Perm geweest om deel te nemen aan het “Perm Economic and Cultural Forum”. De gouverneur van Perm heeft dit forum in het leven geroepen om te bezien wat er moet gebeuren om van Perm een echte stad te maken waar het de moeite waard is om er te willen blijven wonen.
Dit levert buitengewoon interessante discussies op. De vraag bij voorbeeld of er eigenlijk wel toekomst is voor de Russische steden. De meeste Russische steden hebben immers te kampen met hetzelfde probleem: onbereikbaarheid, de afwezigheid van zichtbare geschiedenis. Een van de Russische stedenbouwkundigen zei het zo: “ Vergis je niet, wij kennen in Rusland geen steden zoals jullie die in West Europa hebben. Wat wij hebben zijn fabrieken met huizen er omheen.
Waar ligt de oplossing? Doorgaan met het veranderen van de structuren? Iets nieuws bouwen? Of gewoon beginnen. Zoals overal ter wereld zal de verandering en vernieuwing van jongeren moeten komen. Geef ze een plek om hun nieuwe wereld te ontwikkelen. Geef ze de ruimte. Laat een parallelle wereld ontstaan waarin creativiteit en bedrijvigheid gewoon kunnen bestaan.  Er is ruimte genoeg, niemand hoeft er last van te hebben.